مونيكا نادي:تجاوز جنسي فقط يك حمله فيزيكي به حساب نمي‌آيد بلكه تجاوز به تماميت انساني افراد است. متاسفانه به‌خاطر مشكلات فرهنگي كه در جامعه ما وجود دارد اين جرايم از آن دست جرايمي است كه كمتر گزارش داده مي‌شود و اين نيز به دليل فرهنگ حاكم به جامعه است.

 

قربانيان اين جرم از طرف افراد جامعه نسبت به ديگر قربانيان جرايم ديگر متفاوت ديده مي‌شوند. حتي در بسياري مواقع قربانيان به نوعي در اتفاق به وجود آمده خود را مقصر مي‌دانند و معمولا افراد جامعه نيز فكر مي‌كنند قربانيان به نوعي خود در اين جرايم مقصر بوده‌اند.

 

از طرف ديگر مجازاتي كه قانون درباره متجاوزان آورده حدوسطي ندارد يعني یا شرايط آنقدر عليه متهم هست كه بتوانند متهم را به اعدام محكوم كنند يا اين‌كه متهم شرايط خاص را ندارد و به همين دليل تبرئه مي‌شود. در اين‌جا سوال مطرح مي‌شود كه پس حد وسط مجازات براي چنين افرادي كجاست؟ متهم در قانون اگر چهار بار صراحتا اقرار به جرم خود كند مقصر شناخته شده است. حتي اگر خود اقرار نكند اما چهار شاهد داشته باشد باز هم مجرم شناخته مي‌شود.

 

اما در غير اين صورت در بحث حقوقي اينچنين جرم‌هايي زنا باشد يعني اين‌كه دو نفر با اختيار كامل دست به اين كار زده‌اند، اما در بحث متجاوز كاملا شرايط فرق مي‌كند و علم قاضي در اين موارد شرط اصلي است.علم قاضي باتوجه به شواهد و مدارك مثل نظريه پزشك قانوني بستگي دارد اما حتي در مواردي هم ديده شده است كه پزشك قانوني به صراحت ارتكاب تجاوز را تایید كرده است اما قاضي متهم را تبرئه كرده است. اين‌جاست كه علم قاضي بسيار مهم است و خلأ قانوني ما را نشان مي‌دهد.

 

در اين‌جاست كه متوجه كامل نبودن قانون درباره چنين جرم‌هايي مي‌شويم. علم قاضي مي‌تواند از مجموع شواهد و قرائن برآيد حتي در مواردي قاضي بايد اين علم را داشته باشد كه متهم بدون اين‌كه اقرار كند بتواند جرم او را ثابت كند. يك راه ديگر درباره متهماني كه به دلايل كاستي قانون از زندان آزاد مي‌شوند و بارها و بارها به دليل ارتكاب به همان جرم دوباره به زندان مي‌افتند پيشگيري اجتماعي است. يعني براي اين افرادي كه يك جرم را چندين بار تكرار مي‌كنند به نوعي بيمار هستند و بايد برخوردهاي روان‌شناختي و جامعه‌شناختي با آنان صورت گيرد. اما همه اين موارد باعث نمي‌شود كه ما ضعف قانون را درباره اين جرم ناديده بگيريم.

 

< قبلی		بعدی >