مريم يوسفي:زماني كه كسي جرمي را مرتكب مي‌شود نمي‌توان جلوي احساسات و افكار عمومي افراد جامعه نسبت به خانواده وي را گرفت. يك مجرم ممكن است چندين بچه را كشته باشد يا جرم‌‌هاي وحشتناكي مانند تعرض يا اسيدپاشي را مرتكب شده باشد. اين يك امر طبيعي است كه افراد جامعه كه دست‌شان به مجرمان نمي‌رسد احساساتشان را روي خانواده آنان خالي مي‌كنند و نمي‌توان جلوي اين واكنش را گرفت چرا كه به دنبال يك راه براي نشان داد احساساتشان مي‌گردند.

 

درست است كه بسياري از اين خانواده‌ها تاثيري در مجرم شدن فرزندانشان ندارند، اما نمي‌توان تربيت خانواده را در شكل گرفتن شخصيت فرزندان ناديده گرفت. بسياري از بزهكاري‌‌ها كه در جامعه اتفاق مي‌افتد به پرورش و تربيتي كه در خانواده انجام شده است، برمي‌گردند. نمي‌توانيم خانواده را از فرزندان جدا كنيم، بسياري از رفتار‌هاي فرزندان از خانواده كسب مي‌شود. اگر يك كودك در مدرسه كار خلافي انجام دهد نخستين فردي كه مورد بازخواست قرار مي‌گيرد والدين هستند چراكه اين والدين هستند كه كودك را تربيت كرده‌اند و رفتار صحيح و نادرست را به وي آموخته‌اند تا چگونه رفتار كند.

 

در مقابل خانواده‌هايي كه يك فرد مجرم دارند بايد با برخورد قهرآميز  و خشونت بقيه افراد جامعه با منطق رفتار كنند و خشونت و احساس را كنار بگذارند، چرا كه خشونت افراد آسيب‌ديده در خيلي موارد قابل كنترل نيست و اين حرف‌‌ها بايد تحمل شوند. پدر و مادر شدن تنها با به‌دنيا آوردن يك بچه ختم نمي‌شود، پرورش خيلي مهم است و برخي مواقع اين پرورش از مسير درست خارج مي‌شود و سرانجام منجر به وقوع جرم مي‌شود.

 

بسياري از مجرمين هم ممكن است در خانواده تربيت درستي شده باشند، اما جامعه و موارد ديگر آنها را به سمت جرم سوق داده باشند، اما برخورد بد قربانيان و خانواده‌هايشان با اين مجرمان تنها مختص به ايران نيست و در همه جوامع وجود دارد، چراكه آسيب‌ديده‌اند و مجرم را عامل اصلي اين آسيب مي‌دانند. تنها راه‌حل مبارزه با برخورد نامناسب با خانواده‌هاي مجرمين پيشگيري از وقوع جرم است و در صورتي كه اين اتفاق افتاد برخورد منطقي با توهين‌‌ها و عصبانيت‌‌ها راه‌حل مناسبي است.

*جامعه‌شناس

 

< قبلی		بعدی >