وحيد مهابادي:آلونك ننه علي كه 20 سال سجده‌گاه آن شير زن مومنه بر مزار فرزند شهيدش بود، «نماد و ارزش فرهنگي» بود و به همين سبب متعلق به «همه مردم» است كه برخي كج انديشي‌ها امر بر تخريب آن دادند و نماد مقاومت و ايثار ننه علي در عرض چند ثانيه و در چشم بر هم زدني به تلي از خاك تبديل شد. آن هم با هدف حفظ و ترويج ارزش‌هاي دفاع مقدس!

 

ننه علي در حالي سوم اسفند سال گذشته روي دوش خانواده شهدا و ايثارگران تشييع مي‌شد كه سازمان بهشت زهراي تهران در كوتاهترين زمان خانه 20 ساله اين مادر شهيد را كه روي قبر فرزندش بنا كرده بود تخريب كردند و تنها دليل آن را درخواست خانواده شهيد اعلام كردند.

 

 

اين مادر شهيد كه به دليل علاقه‌اي كه به فرزندش داشت 20 سال در آلونكي روي قبر فرزندش زندگي كرد كه در سال‌هاي آخر عمر خود به بيماري آلزايمر مبتلا شده و ديگر فرزندش را به ياد نداشت و در خانه تنها دخترش ساكن بود.  هر چند شايد خانواده شهيد رضايت بر تخريب آلونك ننه علي داشتند ولي اين اقدام بهشت زهرا كه بسيار عجولانه انجام شد ناپسند و به دور از شأن و منزلت سال‌ها صبر و استقامت اين مادر شهيد بوده است.

 

اين خانه نمادي از عشق و علاقه مادرانه بود و قطعا آن‌قدر مردم فهيم ايران درك دارند كه اين خانه كوچك را تبديل به امامزاده نكنند زيرا اين تنها يك نماد و خاطره است و اقدام بهشت زهرا با اين‌كه رضايت خانواده شهيد را در پي داشته است صحيح نبوده.

 

حالا معلوم نيست اين كسب رضايت بعد از تخريب بوده يا قبل از آن، فعلاً بماند. بعد هم ابراز رضايت مسئولان بنياد شهيد و بهشت زهرا ‌از اين بي‌تدبيري فرهنگي تا آنجا بالا گرفت كه رئيس بنياد شهيد و امور ايثارگران رسماً اعلام كرد تخريب كلبه ننه علي كار درستي بوده و بايد به جاي آن نمادي در شأن اين مادر شهيد ساخته شود.

 

البته پس از مدت‌ها خسروآبادي مديركل روابط عمومي بنياد شهيد و امور ايثارگران شفاف‌سازي كرد و گفت:

 

سازمان بهشت زهرا براي تدفين ننه علي نيازمند اجازه بنياد شهيد بود؛ چون قرار بود بنا به وعده‌اي كه به ننه علي در زمان حياتش داده شده بود، او را پس از فوت در كنار مزار فرزندش به خاك بسپاريم و لذا از سازمان بهشت زهرا براي تعيين تكليف با رئيس بنياد شهيد تماس گرفته مي‌شود در اين تماس آقاي زريبافان اعلام مي‌كند با حفظ اصول، تغييرات لازم اعمال شود؛ با توجه به اين‌كه پيش از فوت ننه علي هم رئيس بنياد شهيد اعلام كرده بود كه نبايد اين كلبه تخريب شود و دستور بر حفظ آن داده بودند.

 

 

بعد از تخريب آلونك ننه علي نيز در گفت‌وگويي كه با آقاي زريبافان داشتم، «عنوان كرد كه بنده دستور تخريب آلونك را ندادم بلكه وقتي به من گفتند براي دفن ننه علي مشكلي وجود دارد و مجبوريم تغييراتي در محل آلونك بدهيم؛ و كسب تكليف كردند، بنده هم گفتم با حفظ اصول اين كار انجام شود. يعني شالوده اصلي آلونك باقي بماند چون يك نماد ملي است و بايد حفظ باشد».

 

 

از آنجا كه در اين 30 ساله پس از انقلاب و جنگ، موضوع ساخت يادمان به يكي از تخصص‌هاي مسئولان فرهنگي كشور تبديل شده و برخي در اين زمينه موفق به دريافت دكتراي يادمان‌سازي نيز شده‌اند! بلافاصله بعد از تخريب يادمان ايثار و مقاومتي كه ننه علي با دست‌هاي رنجور و نحيف خود ساخته بود، مسئولان بهشت زهرا اعلام كردند قرار است يادماني در محل دفن ننه علي و در مكان آلونكش ساخته شود تا براي آيندگان جاودانه بماند.

 

مسئولان سازمان بهشت زهرا وعده كرده بودند بناي يادمان ننه علي تا ولادت حضرت فاطمه زهرا(س) ‌رونمايي خواهد شد، نمي‌دانيم چند روز از ولادت بانو گذشته، ‌اما اين را مي‌دانيم كه تا ديروز هم هيچ خبري از احداث بناي يادمان ننه علي نبوده است.

 

باز هم وعده احداث بناي يادبود بانو «ننه فتح‌اللهي» مادر شهيد قربانعلي رخشاني مهماندوست محقق نشد. بنايي كه قرار است جاي خالي آلونك پرخاطره و پرحماسه ننه علي را پر كند و آبي باشد بر آتش جان آنهايي كه روزگاري آلونك ننه علي براي‌شان جايگاه عرش اعلی را داشت.

 

يادمان نمي‌رود روزي كه ننه علي مهربان، چشم‌هاي منتظرش را براي هميشه به روي ما بست و در كنار قربانعلي‌اش آرميد، بعضي‌ها اين چشم بستن را حكم خرابي آلونك تلقي كردند و گويي كه اين چهارديواري ساده كه اگر هنر و سليقه‌و صد البته آينده نگري در انديشه و منش مديريتي مديران بهشت زهرا و وجود داشت، از آن بهترين و بالاترين بهره‌ها را براي ترويج فرهنگ ايثار و شهادت مي‌گرفتند، به‌راحتي و فاتحانه آن را خراب كردند.

 

با پيگيري رسانه‌ها و دغدغه‌مندهاي مكتب شهدا جلسه‌ها برگزار شد و طرح‌ها آمد و رفت، تا اين‌كه بالاخره، طرحي مقبول مديران افتاد و وقتي آخرين خبرها را جويا شديم، گفتند بنا بر موافقت بنياد شهيد و سازمان بهشت زهرا قرار است بناي يادمان ننه علي تا ميلاد حضرت فاطمه (س) رونمايي شود.  نمي‌دانيم چند روز از ولادت بانو گذشته، ‌اما اين را مي‌دانيم كه تا ديروز هم هيچ خبري از احداث يادبود ننه علي نبوده است.

 

ترسمان از اين است كه مديريت شكوفاي فرهنگي با همان سرعتي كه آلونك را تل خاك كرد، از ديشب تا صبح بناي يادبود ننه علي را علم كرده باشد و يادداشت ما را سياه! اما چون شنيده‌ايم به اين زودي‌ها از احداث بناي يادمان خبري نيست، خيالمان از بابت سياه شدن يادداشت راحت است. به‌راحتي خيال مديراني كه وعده دادن براي‌شان همچون نوشيدن آب خنك بعد از يك سخنراني طولاني است.

 

و حرف آخر با ننه علي

ننه علي! به پسرت نگو كه تا از خانه رفتي عده‌اي آمدند و به اسم همان شهيدان خانه ات را خراب كردند نگذار خبر‌دار شود كه عده‌اي با اسم ارزش‌ها، خانه ات كه زيارتگاه عاشقان شده بود را خراب كردند تازه كلي هم طلبكار هستند و قيافه‌هايشان حق بجانب! راستي ننه علي ! فرداي قيامت كه علي تو و شهيدان ديگر چشم در چشم ما دوختند و گفتند: «بعد از ما چه كرديد؟» چه خواهيم گفت؟ اصلاًچه داريم كه بگوييم؟

 

< قبلی		بعدی >