|آوا كريمخاني|حشيش، شيشه، ترياك، كراك! حتي نام اين اقلام نيز ناخودآگاه لرزه بر اندام ما مي‌اندازد. نام‌هايي كه با خود عمق فاجعه‌اي انساني را به ما يادآور مي‌شوند. نام‌هايي كه تنها در حد يك نام نمي‌مانند و آنچنان آثار سوء و ماندگاري دارند كه گاهي حتي اشك را بر چهره ما نمايان مي‌كنند. نام‌هايي كه يادآور كساني هستند كه بهترين روزهاي زندگي خود را با استفاده از اين مواد تباه ساخته‌اند و چه بسيار خانواده‌هايي كه تنها به همين سبب از هم پاشيده شده و چه بسيار فرزنداني كه درگير طلاق شده و آينده شان دستخوش هزاران ناخوشي قرار گرفته است.

 

نام‌هايي كه ما را به ياد آناني مي‌اندازد كه در راه مبارزه با اين روند و دلسوزانه در مقابل مافياي خون آشام ايستاده‌اند و به ضرب گلوله‌اي از اين دنيا رفته‌اند. كشور جوان ما همچنان در معرض ورود و مصرف روز افزون اين مواد قرار دارد. البته نه كشور بلكه جوانان اين كشور. چندي پيش قائم مقام معاون درمان وزير بهداشت در امور سلامت اجتماعي، رواني و اعتياد اعلام كرد كه سن استفاده از مواد مخدر پايين‌تر آمده و حتي نوجوانان ما را نيز درگير ساخته است و اين خبري بس ناخوشايند بود.

 

به‌راستي هر ساله چه هزينه‌هاي گزافي از سرمايه مادي و معنوي كشور در همين راه به هدر مي‌رود و هر روز تعداد بيش‌تري از نيروي فكري و انساني كشور در اين مسير آلوده تلف مي‌شوند. آيا هنوز وقت آن نشده است كه دولت تدبيري جدي‌تر در مقابله با اين پديده اعمال نمايد؟ مي‌گويند يافتن علل و عوامل يك مسئله نيمي از حل آن است و آيا هنوز پس از اين همه سال ما علل و عوامل درگيري جوانان به اعتياد را نيافته‌ايم و اگر علل آن كمابيش معلوم و مشخص است چرا هنوز نمي‌توانيم سرعت آسيب‌هاي اعتياد را كاهش دهيم؟

 

روز جهاني مواد مخدر روزي است براي پرسيدن اين سوال‌ها از خود و ديگران. روزي براي تلنگر زدن به همه كساني كه دستشان در متوقف ساختن اين روند باز است و نبايد فراموش كرد هر روز كه مي‌گذرد بار بر دوش همه ما در مقابل مبارزه با موادمخدر سنگين‌تر خواهد شد.

 

 

< قبلی		بعدی >