به روز سوم ماه شعبان سال چهارم هجرت دومين فرزند برومند حضرت على و فاطمه، كه درود خدا بر ايشان باد، در خانه‏ ى وحى و ولايت، چشم به جهان گشود. چون خبر ولادتش به پيامبر گرامى اسلام(ص) رسيد، به خانه‏ حضرت على و فاطمه(ع) آمد و اسما را فرمود تا كودكش را بياورد.اسما او را در پارچه‏ اى سپيد پيچيد و خدمت رسول اكرم(ص) برد، آن گرامى به گوش راست او اذان و به گوش چپ او اقامه گفت. به روزهاى اول يا هفتمين روز ولادت با سعادتش، امين وحى الهى، جبرئيل، فرود آمد و گفت: سلام خداوند بر تو باد اى رسول خدا، اين نوزاد را به نام ‏پسر كوچك هارون‏«شبير» كه به عربى‏«حسين‏» خوانده مى‏شود، نام بگذار.

چون على براى تو به سان هارون براى موسى بن عمران است جز آن‌كه تو خاتم پيغمبران هستى و به اين ترتيب نام پر عظمت ‏«حسين‏» از جانب پروردگار، براى دومين فرزند فاطمه انتخاب شد. به روز هفتم ولادتش، فاطمه‏ زهرا كه سلام خداوند بر او باد، گوسفندى را براى فرزندش به عنوان عقيقه كشت و سر آن حضرت را تراشيد و هموزن موى سر او نقره صدقه داد.

از ولادت حسين بن على(ع) كه در سال چهارم هجرت بود تا رحلت رسول‌الله(ص) كه شش سال و چند ماه بعد اتفاق افتاد، مردم از اظهار محبت و لطفى كه پيامبر راستين اسلام(ص) درباره حسين(ع) ابراز مى‏ داشت، به بزرگوارى و مقام شامخ پيشواى سوم آگاه شدند.  عالى ‏ترين، صميمى‏‌ترين و گوياترين رابطه‏ معنوى و ملكوتى بين پيامبر و حسين را مى‏ توان در اين جمله‏ رسول گرامى اسلام(ص) خواند كه فرمود: حسين از من و من از حسينم.