| دكترحجت حاجي مينه‌اي*|از همان اوايل انقلاب شاهد به كار‌گيري تحريم‌ها عليه نظام جمهوري اسلامي ايران بوده‌ايم كه از طرف امريكا به صورت دو جانبه و چند جانبه اعمال شده است. با گذشت سي و چند سال از پيروزي انقلاب به اهداف خودشان يعني تغيير رفتار ايران نرسيده‌اند و از طرف ديگر همچنان كه از تعريف تحريم بر مي‌آيد يك استراتژي مبني بر رسيدن به اهداف در دراز مدت است كه اين مفهوم كه در يك كشور به صورت  Button-Up به معناي از پايين به بالا است، دست پيدا نكرده‌اند در واقع اين اصطلاح بدين معنا است

 

 

كه فشاري كه روي مردم در اثر تحريم‌ها وارد مي‌شود در نهايت به دولتمردان منعكس شده و منجر به تغيير رفتار مي‌شود اما درباره كشور ما با توجه به برخورداري از قدرت اقتصادي به واسطه در اختيار داشتن نفت توانسته است در مقابل اين تحريم‌ها ايستادگي نمايد و قدرت مانور بيش‌تري داشته باشد و عرصه بين‌المللي هم با توجه به اين‌كه به دليل نياز به نفت اجماعي از طرف كشورهاي صنعتي شرق مانند؛ چين، ژاپن يا روسيه شكل نگرفته است

 

در واقع اين تحريم‌ها به نوعي ناكارآمد بوده است، از طرف ديگر ايران بايد سياست‌هايي را اتخاذ نمايد كه در دراز مدت به كاهش تحريم‌ها بينجامد، مهم‌ترين موضوعي كه بايد از طرف تصميم‌گيرندگان سياست خارجي ايران مدنظر قرار گيرد ارسال پيامي است كه روي نامشروع بودن اين تحريم‌ها تاكيد نمايد براي اين‌كه به اين مهم دست يابد

 

بايد در عرصه سياست خارجي از يك ديپلماسي فعال و چند جانبه پيروي كرده و با نهادها و ارگان‌هاي جامعه بين‌المللي همكاري نمايد. ايران بايد در راستاي خروج از تحريم‌ها، تحريم‌هاي دو جانبه را خنثي كرده و در به كار‌گيري ديپلماسي خود از شفافيت استفاده نمايد كه بدين طريق از شكل‌گيري يك اجماع جهاني جلوگيري نمايد.

*عضو هيئت علمي دانشگاه آزاد

< قبلی		بعدی >