بهزاد فراهاني در گفت‌وگو با هنرنيوز از اجراي تئاتر در سالن‌هاي سينما گفت: «زماني كه برنامه‌ريزان فرهنگي كشور، به هنر توجه لازم را ندارند طبيعي است اين اتفاق براي هنر بيفتد. لاله‌زار بزرگ‌ترين مركز رشد هنر ايران بوده و تئاترهايي در آنجا اجرا شده كه حتي جهان به آنها رشك برده است، متاسفانه تئاترهاي لاله‌زار تعطيل شدند و سالن‌هاي لاله زار به پاساژ فروش وسايل الكتريكي تبديل شدند. يادم مي‌آيد كه تعطيل شدن تئاترهاي لاله زار براي بسياري خوشحال‌كننده بود.

 

 

تبديل هنر به تجارت از سه دهه گذشته به وجود آمد و طبعاً وقتي تئاترها و سالن‌هاي تئاتر تخريب شدند و تبديل به مراكز تجارتي شدند؛ نبايد از نمايشهاي امروز كه در سالن‌هاي سينما اجرا مي‌شوند انتظار ديگري داشت، مخاطب تئاتر بعد از يك ماه به ندرت به 10 هزار نفر مي‌رسد. اگر 10 هزار نفر به مفاهيم نجيب فرهنگي برسند هيچ اتفاقي در اين مملكت نمي‌افتد. تئاترهاي لاله‌زار گذشته با آن همه شكوه تبديل به تئاتر‌هاي آزاد امروزه شود كه در سينماها در حال اجرا هستند و كمتر رنگ و شكل تئاترهاي لاله زار قديم را دارند.

 

تئاترهاي آزادي كه گاهي در آنها كارهاي سخيفي ديده مي‌شود كه در شأن تئاتر نيست اما با حضور مجيد جعفري به عنوان رئيس انجمن صنف تئاتر آزاد، اين نوع تئاتر كمي به سر و سامان رسيده است اما منافع او هم در اين زمينه تامين مي‌شود؛ اما با درام‌هاي مناسبي كه براي گروه‌هاي تئاتر آزاد مي‌نويسد سعي دارد تا سطح كيفيت اين نوع از تئاتر را افزايش دهد».

 

بازيگر نمايش «خدا در آلتونا حرف مي‌زند» اضافه كرد: «تئاتر آزادي كه امروزه در سالن‌هاي سينمايي اجرا مي‌شوند نمودار تئاتر حرفه‌اي كشور است، اگرچه امروز وضع اين نوع تئاتر به جايي رسيده كه افرادي از تماشاي آن لذت نمي‌برند و اين امري طبيعي است كه با وجود امكانات امروز اين نوع تئاتر چندان مورد توجه جوانان قرار نگيرد. تئاتر مقدس و مركز آموزش شريف است. تئاتر جز فرهنگ چيز ديگري نيست حتي اگر به شكل سخيفش هم باشد باز به سوي فرهنگ حركت مي‌كند اما متاسفانه از طرف سياستمداران سانسور به آن القا شده است.

 

نگاه من به تئاتر آزاد و نمايش‌هايي كه در سالن‌هاي سينما اجرا مي‌شود، نقدي كالبدشكافانه است، بله مردم ما به تماشاي اين نوع تئاتر‌ها مي‌نشينند به دليل اين‌كه مي‌خندند و گريه نمي‌كنند، چرا كه در اين نمايش‌ها ذره‌اي بوي شادماني حس مي‌كنند و اتفاقا تئاترهايي كه در سالن‌هاي سينمايي اجرا مي‌شوند كمتر دستخوش تغيير و تحول مي‌شوند چرا كه مركز، نظارتش بر اين نمايش‌ها كمتر است». اين كارگردان در ادامه از شكل نظارت بر نمايش‌هايي كه در سالن‌هاي سينمايي اجرا مي‌شوند گفت:

 

«متاسفانه افرادي كه ناظر بر نمايش‌هاي ما هستند بسيار كم سواد هستند حتي اگر لقب دكتر هم روي خود بگذارند؛ چرا كه اگر سواد مي‌داشتند درست و به جا نظارت مي‌كردند و تصور نمي‌كردند كه تئاتر شهر مكاني است كه روي روشنفكران تاثير مي‌گذارد و اين روشنفكران جريان ساز اتفاقات جديدي مي‌شود. در حالي كه اتفاقا افرادي جريان ساز مي‌شوند كه از توده مردم هستند

 

و به تماشاي نمايش‌هایي مي‌نشينند كه در سينماهادر حال اجراست و اتفاقا به اين نمايش‌ها هم مي‌خندند در صورتي كه هر دو شكل نظارت بر دو نوع نمايش اشتباه است، نه در نمايش‌هاي تئاترشهر نظارت درستي صورت مي‌گيرد كه معمولا شاهد كارهايي هستيم كه مقداري از متن حذف شده و نه نظارت بر اين تئاترهايي كه در سالن‌هاي سينمايي اجرا مي‌شود درست است چرا كه معمولا در اغلب آنها از حركات و الفاظي استفاده مي‌شود كه در شأن تئاتر اين مملكت نيست.

 

متاسفانه درام نويسي و ادبيات نمايشي ما نمي‌تواند مانند گذشته شكوه و رشد خود را داشته باشد همين اتفاق افتاده كه زماني كه براي تماشاي نمايش به ميدان شهدا مي‌روي تا در سينماي ژاله سابق تئاتر ببيني با كاري روبه‌رو مي‌شوي كه شو هم نيست و هزار بار پايين‌تر از شو است، روي صحنه مي‌رقصند و مي‌كوبند و اين اثر به همه‌چيز شباهت دارد جز تئاتر و نمايش و همين مسائل باعث مي‌شود تا گروه‌هايي كه در سالن‌هاي سينمايي نمايش اجرا مي‌كنند با كمال تاسف نتوانند وظايف تاريخي خود را آن‌گونه كه بايد به انجام دهند».

 

< قبلی		بعدی >