فاطمه مروی:گفته‌اند گريه يتيم عرش خداوند را به لرزه مي‌اندازد. آه مظلوم غوغا مي‌كند. دعاي غريب مستجاب مي‌شود. وقتي غربت و مظلوميت و يتيمي يك‌جا جمع شود، آن هم يتيم حسين(ع)، حسيني كه پيامبراعظم(ص) كه ماینطق عن‌الهوي ان هو الا وحي يوحي در شأنش فرمود: نام حسين(ع) زينت عرش الهي است... چه بر سر عالم و آدم مي‌آيد؟!!

 

 

به مناسبت سالگرد شهادت دردانه امام‌حسين(ع)

با غصة كربلا، هيچ مصيبتي در عالم ارزش محزون‌كردن انسان را ندارد. مصيبتي كه آخرين حجت خداوند منتقم خون خدا صبح و شب از اندوه آن مي‌گريد. ‌اي‌كاش اين غم سنگين كه رنگ خورشيد را به خون كشيد بر دل كوچك دختر حسين(ع) فرود نمي‌آمد. كاش كابوس خرابه را هيچ‌گاه نديده بود.

كاش شاهزاده كوچك طعم گرسنگي و تشنگي را نمی‌چشيد. كاش چهل منزل تا شام به اسارت برده نمي‌شد و از پشت ناقه بر زمين نمي‌افتاد و مجروح نمي‌شد... شايد شباهتش به مادرِ پدر با همين شكستن پهلو كامل مي‌شد و ‌اي‌كاش پدر با او حرف مي‌زد...

همان سر مطهري كه منزل به منزل كاروان را همراهي كرد و زينب(سلام‌الله عليها) چقدر سعي كرد چشمان كوچك رقيه(س) متوجه آن نشود. همان سر مطهري كه سه شب بر بالاي ني، قرآن تلاوت كرد تا بالاخره دل‌هاي به خواب رفته را بيدار كرد و زبان‌هاي گنگ شده را به حرف آورد. هنوز گويا طنين صداي ملكوتي امام حسين(ع) است كه به گوش مي‌رسد:

ام حسبت انّ اصحاب‌الكهف والرقيم كانوا من ءاياتنا عجبا.

آيا فكر مي‌كنيد. داستان اصحاب كهف از آيات عجيب الهي است؟ آري! قصه اصحاب كهف و سيصد سال خوابيدن و بيدار شدنشان با همه عجايبش در مقابل عظمت كربلا عجيب نيست. عظمتي كه قرن‌هاست انسان‌هاي عالم را از هر دين و مسلك و آييني به خود مي‌خواند: شجاعت و شهامت، پايداري و صبوري، عبوديت و ايثار، عشق و وفا...

و همه در نهايت اخلاص فقط و فقط براي اعتلاي حق، حقي كه در سايه حفظ و حرمت آن تمام كرامت انسان پاس داشته شد و اگر نبود نه از انسانيت خبري بود و نه از كرامت انسان‌ نشاني.

* من‌الذي أيتمني

< قبلی		بعدی >